من، آسمان، گنجشك ها، بيچاره مادر:

يك خط قرمز مي كشم تا بيت آخر

يك خط ممتد تا هبوط تلخ انسان

گنجشك هاي كاغذي زودباور

باباي من مثل تمام مردم اينجا

مي خواندم هر چند بدبختي است از بر

گنجشك ها يا مردمي كه غرق خوابند

روي جهاني كه شده بر خون شناور

اينجا نماد صلح ، جنگ و چاه نفت است

من،بمب،يك كنسرسيوم ، حق برابر

از الجزاير تا عراق وهر چه دارفور

يك شاخه زيتون داردش بر نوك كبوتر

پر مي كشد درآسمان با بال سرخش

زخمي كه بر تن دارد از اين جنس برتر

بيچاره مادر، مادرم هم خط مشكي

هي مي كشد برگوشه ي قاب برادر

اما تمام دلخوشيم روز فرداست

آقا جهان را مي كند سبز سراسر

من انعكاس هر چه باداباد هستم

هر چند ابيات قشنگي مانده درسر