شکوه ساده سبز

دلتنگی

علی شفاعت پناهی — Thu, 03 Mar 2011 18:41:43 GMT

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد. "صادق هدایت"

سلام

همیشه در زندگیم بزرگترین نقش را کسی داشته که تمام توان خود را در تربیت شعری جوانان شهر من - جهرم - به کار بسته است. استاد عبدالرضا کوهمال جهرمی هر چند نیاز به معرفی ندارد و شاعر شناخته شده ای در کشور است ولی بچه های غروب سه شنبه همیشه خود را مدیون او می دانند.

استاد عبدالرضا کوهمال جهرمی

در چند ماه اخیر زیاد حوصله ی شعر گفتن را نداشته ام و یا اگر شعری را شروع کرده ام یا نیمه تمام مانده یا چنان شخصی شده که فقط برای خودم است یا به دلم ننشسته که بتوانم در وبلاگ بگذارم.

البته این روزها حس به روز کردن هم نداشتم و بیشتر علاقه داشتم شعر و داستان بخوانم و فیلم ببینم. البته بودند وبلاگ هایی که پی گیری شان دلخوشی مدام من بوده است.

استاد و دوست عزیزم دکتر سید مهدی موسوی مثل قرار همیشگی جمعه با کلی مطلب و نوشته و شعر به روز است و دلخوشی این روزهای من منتظر ماندن و خواندن هفتگی وبلاگ ایشان است. دوستانی که ایشان را می شناسند و از نزدیک دیده اند می توانند تایید کنند که سید مهدی موسوی در کنار شعر های دلنشینش ، شخصیتی متشخص و دوست داشتنی دارد.

غزل پست مدرن / دکتر سید مهدی موسوی

اگر بخواهیم یکی از پنج زن برتر شعر امروز را نام ببریم در ذهن همگان بی شک نام فاطمه اختصاری شکل می گیرد. ایشان را اولین بار در جشنواره سراسری غزل پست مدرن دیدم و از اولین پست های وبلاگش همراه اش بوده ام و شعر ها و نقدهایش را دوست می دارم. فاطمه اختصاری به جز شاعری موفق و توانا منتقدی قهار هم محسوب می شود. او این روزها وبلاگش را سریع به روز می کند و می توانیم هفته ای چند بار با فاطمه اختصاری عزیز همراه باشیم.

رقص روی سیم های خاردار / فاطمه اختصاری

واما شعر...

اول قصد داشتم با توجه به روزهای خانه تکانی شعری قدیمی از خودم را بگذارم ولی پشیمان شدم

شعر خانه تکانی

اما با این شعر به روز میکنم و تقدیم می کنم به تمام کسانی که به عشق ایران عزیز جنگیدند ولی بسیار زود فراموش شدند.

سرفه های عمیق خود را هی ، پشت دستان من رها می کرد

از درون نگاه گرم خودش ، رنگ ها را که جا به جا می کرد

من که روی سه پایه ای کهنه با لباسی سپید می خندم

با قلم موی خود به صورت من یادی از آن گذشته ها می کرد

دو سه تا مرد و یک معما را روی لب های بسته ام جا داد

با تامل غروب پاییزی روی پیشانیم نما می کرد

مرد آرام زمزمه می کرد من شنیدم که با خودش می گفت:

بچه ها یک به یک دعا کردند ، آن شبی که خدا خدا می کرد –

- بالی بر شانه ها بیاویزد ، پر کشد سوی ابر های سپید

گریه هایش به شوق قربت بود آتشی در دلش به پا می کرد

سنگر و توپ و تانک و بارانی که مدام از نگاه می بارید

رمز ما یا علی اکبر بود که مرا از زمین جدا می کرد

بچه ها مثل برگ افتادند روی خاکی که عاشقش بودند

پای من آه ... نه که جا ماندند لحظه ای که مرا صدا می کرد

مرد آرام صندلی اش را با دو دستش به سمت من آورد

اهرم چرخ های آن را زد نفسش یاد کربلا می کرد

ناگهان سرفه ای و بعد کمی ... دو سه قطره به صورتم پاشید

دو سه تا قطره خون کنار سری که تنش یاد آشنا می کرد

یک نفر آمد و نگاهی کرد و تمام چراغ ها را زد

و سالن در سکوت حیرانی مثل یک مرد بی نشان گم شد

می آید...

علی شفاعت پناهی — Thu, 26 Aug 2010 20:54:48 GMT

سلام

یک روزهای با بعضی روزها خیلی تفاوت دارند... یعنی خاطره ای این روز را با بقیه روزها متفاوت میکنه

4 شهریور برای من لااقل همین حس رو داره... حس یک روز متفاوت!!!

تنبل شدم در به روز کردن ولی با یک غزل جدید به روزم

خوابم نمی آید ولی انگار می آید

تا چشم می بندم دمی ، آوار می آید

او خاطراتش را درون من پراکنده است

از پشت در یا نه که از دیوار می آید!

من را هجوم خاطراتش ... من – منِ تنها-

من بی تفاوت از سر ناچار می آید –

لم می دهد به مبل ، چشمانش که روی هم

از ضبط صوتش هم صدای تار می آید

آواز گرم گل نراقی و... سرانگشتاش –

بر دسته مبلش با تم گلنار می آید

من با توام! من عاشقت! دیوانه ام! هستم!

وقتی که یادش میکنی هر بار می آید –

این جمله ها با لحن خاصش توی ذهن من

لحنی که هم پای صدای سار می آید

او دوستم دارد؟ ندارد؟... نه مهم این نیست

وقتی که با عشقش غم بسیار می آید

اینجا هوا سرد و دلم تنگ است اما او

وقتی که تنها می شود انگار می آید

تولد

علی شفاعت پناهی — Tue, 20 Apr 2010 18:09:45 GMT

سلام دوستان

"غم انگیزترین روز زندگیم... روز تولدم بود...

هیچوقت دیگری مثل آن روز گریه نکردم!"

امروز آخرین روز فروردین است و فردا اولین روز اردیبهشت...

اردیبهشت که آغاز می شود می فهمم که یک سال از عمرم گذشته است بدون اینکه به من ندایی بزند که :هی فلانی دو سه خطی بنویس!!!!

من نمی خواستم متولد بشوم ولی تصمیمی بود که گرفته شده بود ولی در هر صورت جمله ای خواندم از کسی که نمی دانم کیست که گفته بود "تولد آدمی دست خودش نیست ولی تولد اندیشه دست خود آدمست " و می خواهم این چند صباح باقیمانده نیز بیندیشم.

تصمیم دارم بیست و چهار سالگیم پر خاطره ترین سال زندگیم باشد- تو که این را خوب می فهمی!!!-

الان که دیگر هستم و بیست و چهارمین سال از بودنم می گذرد باید زندگی کنم و آنقدر زندگی کنم که دنیا خودش بگو " میخواهم بایستم و تو را پیاده کنم!!! "

فروغ تنگاب عزیز بعد از مدت ها توانست کتاب خود را به بازار عرضه کند و من و بقیه دوستانمان در انجمن شعر جهرم از این قضیه خوشحالیم

می دانم چقدر در چاپ این کتاب سختی کشید ولی لذت روزی که کتاب را به انجمن آورد را می توانم درک کنم

کتاب سقوط از قاف شاید سومین کتاب فروغ تنگاب باشد ولی اولین کتاب او در حوزه ی شعر بزرگسالان است کتابی که حتما ارزش خواندن و خوانده شدن را دارد

برای این دوست عزیز و دوست داشتنی آرزوی بهترین ها را دارم

یک خبر خوب این چند روزه دنیای مجازی را در بر گرفته که آن هم چاپ کتاب های شعر خوب بچه های غزل امروز است

شاعرانی که قلم توانایی دارند و ما همگی منتظر کتاب هایشان بودیم و خوشبختانه کتاب ها به نمایشگاه بین المللی کتاب می رسد

سید مهدی موسوی عزیز

فاطمه اختصاری بزرگوار

مینا ارشدی

سید محمد حسینی مقدم

الهام میزبان

شهرام میرزایی

محمد ارثی زاد

و دوستانی دیگر که خوشحالم از اینکه بازار کتاب شعر را از رکود بیرون می آورند

این روزها به شدت بی حوصله ام و بهار تنها هدیه ای که برایم هر سال می آورد بی حوصلگی و ساعت های بسیار خواب آلودگی ست

همیشه بهار فصل بدون شعر من است و کم کارتر از همیشه – من همیشه متهم به کم کاری هستم- می شوم

امیدوارم شعر دوباره سری به خانه ام بزند

لطفی کن و عذر غیبتم را بپذیر

عرض ادب و ارادتم را بپذیر

ای عشق به خانه ی دلم پا بگذار

منت بگذار و دعوتم را بپذیر

"جلیل صفربیگی"

مثل هر سال در اردیبهشت به همت دوستان خوبمان از جمله استاد عزیزم عبدالرضا کوهمال جهرمی میزبان شاعران کشور در شب شعر پروانه ی پیامبر هستیم

این هم فراخوان آن:

سومین کنگره سراسری شعر "پروانه ی پیامبر" با موضوع، فضایل و شخصیت حضرت زهرا (س)، بیست و ششم(۲۶) اردیبهشت ۸۹ در جهرم برگزار می گردد. علاقه مندان می توانند آثار خود را تا تاریخ ۲۰ اردیبهشت ۸۹ به آدرس جهرم صندوق پستی ۴۴۳ ارسال نمایند.

و اما اصل موضوع

شعری کوتاه

مثل یک درد منتشر شده ای ، توی آغوش سرد یک شاعر

نرم نرمک رسوب می کردی به خیالات زرد یک شاعر

آسمان تار بود و شاعر را به تفاهم گرفت چشمانت

پیکرت را مضاف می کردی به اضافات درد یک شاعر

مثل یک خواب درهم تاریک، مثل لبخند مبهم مرده

تو خودش را به درد/ زانو زد... داد زد ))- مَرد...)) / یک شاعر –

چند کاغذ ورق زد و بعدش ، توی دفتر نوشت او مرده ست ....

هستیم

علی شفاعت پناهی — Thu, 11 Feb 2010 15:10:35 GMT

مانند شاگرد کلاس اول انگاری

تو دوست می داری مرا تا چند بشماری؟

من می پرم از چشم تو تا عمق بودن ها

می ریزد از چشمان تو حس وفاداری

هر شب برایت عاشقانه شعر می خوانم

مانند رمان های عشق کوچه بازاری

می خواهم از موهای تو خود را بیاویزم

مثل ضریحی سبز در اوج گرفتاری!!!

من آرزو کردم دلم جای شما باشد

من باشم و تو باشی و یک چاردیواری

دیگر تو را من توی کوچه ... نه! نمی بینم

تو نیستی دیگر ولی ... شاید که بیماری

شاید دلت پیش کسی دیگر گرفتار است

می گیرد از این فکر قلب من عزاداری

دیوانه ات هستم... همیشه منتظر/ هر جا

هستی به یاد من؟... اگر هستی بگو: آری

دختر انار

علی شفاعت پناهی — Wed, 09 Sep 2009 08:04:30 GMT

دختر که خواند اول قصه انار را

آری نشاند در دل شب یک بهار را

یعنی شکوفه های دلم را به باغ داد

یعنی به دست باد سپرد این قرار را

دستی قلم شد و هیجان را به شعر ریخت

تصویر های ملتهب یک چنار را ـــ

در باد های وحشی یک روز سرد مهر

آویخت از چنار صدای هزار را

از قصه گفت ،از هیجانات بی فروغ

از شاعری که شعر شده انتظار را

شاعر نشسته است مچاله میان شعر

تفسیر می کند نفسش را زبان شعر

خودکار و قلب ، کاغذ و دستان بی قرار

در دفترش هجوم عبارات انتظار

از آمدن ، رسیدن و رفتن ، کنایه ها

از چشم های منتظر پر گلایه ها

از وحشت نشسته در این شعر لعنتی

از دختری رسیده به این عشق صنعتی

از باور شکفته شدن در دل کویر

از نقش قلب روی تن تک درخت پیر

از آمدن ، زمان ، نرسیدن دلش شکست

آرام بغض توی گلو را به شعر بست ـــ

« لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد

دیگر تمام شد گل سرخم تمام شد »

دختر که خواند اول قصه انار را

یعنی به دست باد سپرد این قرار را

شاید وقتی دیگر!!!!!!!!!!!!

علی شفاعت پناهی — Fri, 26 Jun 2009 10:26:53 GMT

مدتی نبودم ولی باز هم دوستان لطف کردند و نظر گذاشتند

از همه ممنونم

من بی تو

علی شفاعت پناهی — Thu, 25 Jun 2009 19:11:30 GMT

سلام

شاید خیلی حرف برای زدن داشته باشم و خیلی حرفها مثل بغض داره به گلوم فشار میاره ولی این حرف ها رو همه میدونند و نیازی به دوباره گویی نیست

با یک چهارپاره جدید و منتظر نقد دوستان همیشگیم:

در سراشیب زندگی بودن

مثل حسی پر از شما بودن

مثل لبخندی از شما / رفتن

در سرازیر زنده ها بودن

مثل لبخندی از شما / رفتن

تن به جاده ، به لحظه ها دادن

گم شدم از خودم / شما... رفتم

تن به بازیچه ی خدا دادن

گم شدم از خودم / شما... وعشق

مثل باتلاقِ از جنون لبریز

من غریقی که در لجن افتاد

من غریقی که از جنون آویز

من غریقی که در لجن افتاد

زنگ تفریح زنده ها بودم

من که بازیچه ی خدا وعشق

من که بازیچه ی شما بودم

مثل لبخندی از شما / رفتن

گم شدم از خودم / شما وعشق

من غریقی که در لجن افتاد

من که بازیچه ی خدا و عشق

خانه تکانی

علی شفاعت پناهی — Wed, 08 Apr 2009 17:26:28 GMT

سلام... دوباره یک سال گذشت و خوشحالم که سال جدید با باران شروع شد شاید به قول دوست عزیزم ایرج زبردست ((باران که بیاید همه عاشق هستند)) برای همه شما دوستان عزیز سالی سبز وپر از باران آرزو میکنم

این هم یک شعر جدید:

تو زنگ میزنی و دو شاخ پریز را ـــ

از برق میکشم تلفن ... روی میز را ـــ

دستـمال میـکشم و تمـام اتـاق را ـــ

و خاطـرات عاشقـی یک عزیـز را

دستمال و پنجره و غباری که رفته است ــ

از زندگی .../ و پنجره های تمیز را ــــ

من باز میکنم و هوا را به این اتاق ـــ

تزریق میکنم/ و نگاه های هیز را ـــ

از کوچه سمت قاب اتاقم کشانده است ـــ

یک پرتـره / عروس قشنگ ونیـز را ـــ

در قاب عکس کهنه به زنجیر میکشم ـــ

ـــ مـن چشـم های زاغ تـوِ لب لذیـذ را

در من کشیده می شوی و بوسه می شوم

لـب های ارغـوانـی آتـش ستیـز را

خانم مرا ببخش و باید به دور ریخت

افکار ملحدانه ی شاعـر مریض را

تلفن که روی میز و دو شاخ پریز را ـــ

من وصل می کنم و تو هی زنگ می زنی !!!

قزل آلا

علی شفاعت پناهی — Sun, 01 Mar 2009 10:08:28 GMT

بر تنم خیس می شوی شاید... بر تنم خیس این نباید ها

آسمانی گرفته تنگ خودش ، ابر های سیاه شاید ها

زندگی/من/ چه لحظه ی پوچی ست،پوچ تکرار _بی شما بودن_

در خودم درد می کشم آری ، درد هر روز بی تو آید ها

من غریقم و تو _تویی منجی_ منجی بین ابرهای سپید

ساده ام منتظر بمانم تا ، لحظه ی مبهم بیاید ها!!!

تشنه ام در میان آبی ها ، من پر از هر سراب می خوانم

شاید این انعکاس من باشد، عاشقی خوانش نباید ها!

قایقی می شکافد و آرام ، وسعت آبی دچار مرا

تورهایی که هدیه ام دادند ، باور مرگ را سرایدها

مرگ پایان یک حکایت نه ! مرگ آغاز هرچه می خواهی!

زندگی را به لحظه ها دادن ، زندگی صحنه ی نپاید ها !

می توان عشق را به آزادی ، می توان دل که زد به دریاها

هر طرف خواستی شنا کنی و بشوی ماهی قزل آلا...

خرداد تلخ

علی شفاعت پناهی — Sun, 08 Feb 2009 13:53:35 GMT

در به روز کردن خیلی تنبل شدم سعی می کنم از حالا هر از ٢٠ روز به روز کنم

ماه خرداد ماه تلخی بود ،ماه پاییز ذهن و باور من

ماه پرواز خاطرات زمین ، ماه دیدار های آخر من

مادرم نذر می کند برود... من تو را...نه !دچار خواهم شد

هر چقدر عشق تلخ تر بشود،می رسد روز نذر مادر من

من تو را/عشق/ می تراود من... من تورا / زندگی نخواهد شد

رخنه کردی وجود من را هی، رخنه کردی و من -سراسر من-

- پیچ می خورد دور دستانت، مثل یک مار ماهی عاشق

وقت عاشق شدن که می فهمیم،ضربان های نبض پیکر من-

- می زند هی برای چشم تو که -تو- به اندازه ی جهانی شد

این جهان نه! که اشتباه شدیم، ما دو تا در جهان دیگر من

اشتباهِ سپیدِ بی سیبی، دست ما خالی از تمامی باغ

ما به ممنوعه ها که تن دادیم، سرنوشتی نوشت شاعر من-

- که من و تو دچار فاصله ها، من و تو مثل دو پرنده شویم

من کبوتر -کبوتر جلدی- تو رها باشی ای کبوتر من

تو رسیدی به اسمان خودت، منِ محبوس آسمان سکوت

آنقدر در خودم پریشانم که قفس می کشند بر پر من

عشق فریاد می زند که برو، عقل زنجیر می کشد بر بال

/عقل و احساس/در سرم جنگی ست، انفجاری مهیب درسر من

می توان ماند و می توان جنگید با همه سرنوشت محتومم

شاید این کار قسمتم باشد، جنگِ مغلوبِ نابرابر من

ماه خرداد ماه تلخی بود ، انعکاس غروب فصل بهار

تو پریدی و بی شما انگار غم نشسته ست در برابر من